Elkaar vertrouwen kunnen geven vraagt ook dat de betrokken partners zich betrouwbaar opstellen. Dit houdt onder meer in dat ze zich aan gemaakte afspraken houden, dat ze zeggen wat ze doen en doen wat ze zeggen. Betrouwbare partners weten dat ze op elkaar mogen rekenen. Ze houden elkaar op de hoogte, werken transparant, durven zich kwetsbaar op te stellen en stemmen hun verwachtingen onderling af. 

Gemis aan kennis over elkaars context en realiteit kan, omgekeerd, voor wederzijds onbegrip zorgen en zelfs tot wantrouwen leiden. Uit oprechte ontmoeting en nabijheid valt op dit vlak veel winst te halen. 

Onderwijsactoren, welzijnsprofessionals én ouders beschikken over waardevolle kennis en ervaringen. Wanneer je die op een evenwaardige manier benadert en inzet, kunnen ze samen de kwaliteit van de leer- en leefomgeving van kinderen en gezinnen aanzienlijk versterken. Dit vraagt dat alle partijen elkaars (vak)bekwaamheid erkennen, respecteren én dat ze er een beroep op kunnen en mogen doen.  

Vertrouwen groeit ook wanneer de samenwerkingspartners eerlijk benoemen wat ze belangrijk vinden, en tegelijk een oprechte interesse tonen in de behoeften en ideeën van anderen.
 

Zich integer opstellen vergt verder dat ze er zelf geen verborgen agenda op nahouden, maar dat er een eenheid is tussen de innerlijke waarden of principes en het uiterlijk gedrag. 

Waarderend samenwerken impliceert dat de partners expliciet benoemen hoe ze de samenwerking ervaren en wat ze erin appreciëren. Vanuit de erkenning en waardering van (iemands) kwaliteiten, prestaties of intrinsieke waarde groeit naast motivatie ook de durf en het vertrouwen om uitdagingen aan te gaan en in teamverband risico’s te nemen – zoals zich kwetsbaar opstellen of wilde ideeën delen.

Dit proces kan gevat worden via de ‘trust building loop’: wanneer een (gewaagde) stap ontvangen wordt met zorg en waardering, neemt zowel bij de initiatiefnemer als bij andere partijen gaandeweg het vertrouwen toe om zich te tonen, actie te ondernemen, misschien eens de mist in te gaan en out of the box te durven denken.  

“We doen al zoveel, en ze zien het toch niet, er is geen waardering voor wat we doen, waarom zouden we dan nog meer doen?” (beleidsmaker) 

Bij een goede samenwerking blijft elke actor reflecteren over het eigen aanbod en handelen, over wat anders en beter kan, en durft dit openlijk te bespreken. Wanneer iedere partner zich mee verantwoordelijk beschouwt voor de gelijke ontplooiingsmogelijkheden van kinderen (én voor wat dit in de weg staat), kan men samen aan verandering werken. Concrete (piloot)projecten die allianties vergen, helpen dit verantwoordelijkheidsgevoel om te zetten in gedeelde actie. Door samen (soms kleine) successen te boeken, leren partners geleidelijk aan elkaars engagement en intenties beter in te schatten. Dit geeft het vertrouwen binnen de samenwerking een extra boost, zodat ze in de toekomst samen nog nieuwe – misschien grotere – uitdagingen kunnen aangaan.

“Sinds een jaar sluit ik aan bij het wijkteamoverleg waar aanmeldingen van gezinnen worden besproken. Niet alleen krijg ik daardoor sneller het kind met een hulpvraag in beeld, het is ook goed voor de samenwerking met de wijkteammedewerkers, omdat je elkaar echt ziet en spreekt. We ervaren dat we samen aan het werk zijn, in het belang van het kind.” (brugfiguur)