Het verhaal van Dikkelinde

Jo Boonen publiceerde Het verhaal van Dikkelinde. Jo is onderzoeker bij onderzoekscentrum eCO-CITY. In zijn zoektocht naar 'Just Scaling in Nature Based Solutions' van het Natuurweefselplanningstraject (ANB) in de Bloemekenswijk maakte hij kennis met de Dikke Linde. Het triggerde hem zo dat hij op zoek ging naar de verhalen van de Dikke Linde. 
 

Dat was leuk omdat het me een excuus gaf om met mensen uit de buurt te babbelen. En praten over Dikkelinde is praten over de wijk en hoe ze veranderd is. Het verhaal van Dikkelinde is een historisch verhaal, een liefdesverhaal, een oorlogsverhaal en een verhaal over stedenbouwkundige miskleunsels. Er gebeuren allerlei zotte dingen in gesprekken over de Dikkelinde.

er zitten sluipschutters tussen de takken
er wordt gevreeën in het graan rondom
er wordt gevochten voor de liefde
er zijn kwade boeren over het platgetrapte graan
er worden kampen gebouwd in haar hoogtes
er wordt om de weg gevraagd naar een kasteel

Binnen het onderzoeksproject Fairness and Nature hebben we onszelf het doel gesteld om na te denken over natuurwaarden - en dit verhaal toont aan dat de waarde van natuur niet enkel ligt in 'arbusculaire mycorrhiza' die de Lindes delen met een netwerk van andere planten - maar vooral ook in hoe ze een gemeenschap bouwt, en in die gemeenschap verschillende betekenissen krijgt (relationele waarde).

Het verdwijnen van de boom (in 1967) is een symboolgebeurtenis in de vrij radicale verkaveling van Wondelgem. Waar ooit boerderijen en kastelen stonden tussen de graanvelden, liggen nu voornamelijk autowegen en kavels gescheiden door bekaertdraad. 

Dikkelinde is een getuige en een slachtoffer van die veranderingen.

Daarom is het ook een verhaal dat belangrijk is voor de Bloemekenswijk: het toont aan dat huidige discussies (bv. over de vergroening van Van Beveren en de potentiële stelplaats in Wissenhage (Bloemekenswijkbos)) niet los gezien kunnen worden van een lange historiek van verdwijnende open (groen)ruimte. Dit is namelijk wat nog overblijft van een ooit uitgebreid meersengebied.

Sander Jacobs vertelde me onlangs over een gesprek dat hij had met Tina De Gendt - die had hem meegegeven dat elke 10 jaar 70% van de bevolking in poortwijken zoals de Brugse Poort en de Bloemekenswijk veranderd. Dat maakt continuïteit in buurtopbouw en - organisatie dus bijzonder moeilijk. Dus ook collectief buurtprotest wordt een kwestie van korte termijndynamieken.

Daar kunnen ankerplaatsen misschien een belangrijke rol spelen. Omdat ze verhalen verbinden aan plekken - en plekken zijn potentieel in de tijd duurzamer dan mensen. Die plekken vertellen verhalen - er wordt een collective identiteit rond opgebouwd. De Dikkelinde was zo'n plek - en er schieten er niet veel meer zoveel over."

Download hier de volledige publicatie.

 

---